Polityka międzynarodowa

Polityka międzynarodowa wymaga precyzyjnego zdefiniowania zasad, które są dopuszczalne w stosunkach między poszczególnymi podmiotami, oraz zasad które są wykluczone. Ład międzynarodowy wymaga, by ustanowione zasady postępowania nie były tylko projektem dowolnej grupy państw, które narzucają one słabszym państwom. Zasady, które chce się wprowadzić, aby spełniły zakładane cele – muszą być wynikiem konsensusu zawartego przez wszystkich uczestników stosunków międzynarodowych.

Ponadto jakiekolwiek naruszenie ustalonych i zaakceptowanych zasad powinno być napiętnowane, a wobec tego, kto je narusza – należy wyciągnąć konsekwencje, które również powinny być zaakceptowane. Dla własnego społeczeństwa armia – jej stan organizacyjny, siła i sprawność, stała obecność w terenie oraz powiązanie z życiem i problemami miejscowymi społecznymi, a także gotowość i zdolność natychmiastowego i skutecznego wparcia władz i społeczeństwa w sytuacjach zagrożeń i potrzeb, stanowi reprezentację siły i sprawności własnego państwa, ostoję i parcie wojskowe dla społeczeństwa oraz pozostałych instytucji państwa: władzy, prawa, bezpieczeństwa i porządku publicznego. Armia narodowa jest więc wojskową organizacją społeczeństwa dla szeroko rozumianej obrony narodowej militarnej.

Do realizacji swoich interesów narodowych naród tworzy państwo, jako podstawową formę organizacji życia politycznego społeczeństwa zajmującego określony obszar terytorialny i podporządkowanego jednemu ośrodkowi suwerennej władzy politycznej, która jest władzą państwową. Oznacza to, że jest ona wykonywana za pośrednictwem instytucji państwowych. Odbywa się to za pomocą swoistych instrumentów, do których należy przede wszystkim prawo. Jej najistotniejszą cechą, odróżniającą od innych typów władzy, jest możliwość użycia legitymowanej siły fizycznej. Walka ma zawsze charakter dwustronny, przejawia się w dwóch rodzajach działań: napadzie (uderzeniu) oraz odpieraniu napaści przeciwnika – obronie. Od wieków każda z walczących stron dąży do tego, aby jak najbardziej wszechstronnie i efektywnie wykorzystać swe siły i środki, utrudnić nieprzyjacielowi stosowanie jego środków walki, porazić go i osiągnąć zwycięstwo.

Świadczy to o priorytecie natarcia, który jest podstawowym rodzajem walki, czyli działań bojowych. Odkąd istnieją wojny, ich obserwatorzy spierają się o to, czy i jakim znaczeniu podlega ich charakter. W ostatnich latach debatę wokół ewentualnej specyfiki wojen we współczesnych konfliktach, związków między wojnami a globalizacją i wreszcie szczególnego, innego niż tradycyjny, sposobu prowadzenia dzisiejszych wojen przez wysoko uprzemysłowione państwa demokratyczne.